Opis choroby

Rak odbytu jest wynikiem wcześniejszego (przed wieloma laty) zakażenia onkogennym podtypem wirusa HPV.

Rozwój raka odbytu poprzedzony jest w każdym przypadku istnieniem w odbycie stanu przednowtworowego, do którego zaliczamy dysplazję śródnabłonkową wysokiego stopnia (HSIL – High Grade Squamous Intraepithelial Lesion).

Rak odbytu występuje u kobiet zczęstością około 2,2/100.000 mieszkańców i u mężczyzn około 1,8/100.000 mieszkańców. W Polsce corocznie przybywa około 800 nowych chorych na ten rodzaj nowotworu. Według danych epidemiologicznych liczba nowych zachorowań rośnie rok do roku o około 3,5%.

Przyczyny tego wzrostu zachorowań nie są dostatecznie wyjaśnione, ale uważa się, że mogą być skutkiem starzenia się populacji osób będących nosicielami wirusa HIV i przyjmujących od lat wysoko skuteczne leki antyretrowirusowe.

 Zapadalność na raka odbytu 

Odmiennie zachowuje się dynamika nowych zachorowań na raka jelita grubego i odbytnicy, gdzie praktycznie krzywa jest stała, a w niektórych krajach, takich jak USA liczba nowych zachorowań zmniejszyła się z 60,5/100.000 w roku 1976 do 46,6/100.000 w roku 2005.

Pomimo podobnej nazwy rak odbytu różni się zasadniczo od raka odbytnicy. Różnice te zestawione są w poniższej tabeli.

Różnica między rakiem odbytu a rakiem odbytnicy
 

Rak odbytu może przez długi czas nie dawać żadnych objawów. Najczęściej chorzy zgłaszają się do lekarza z powodu wyczuwalnego w odbycie lub przy odbycie niebolesnego stwardnienia lub krwawienia.

Niestety te objawy są często przez chorych a niekiedy także lekarzy bagatelizowane i leczone jako hemorrhoidy. Najlepszą metodą wczesnego wykrywania raka odbytu jest samodzielne, regularne badanie odbytu palcem. Każde stwardnienie powinno zostać zbadane przez lekarza proktologa.

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. akceptuj